در فرودگاه منتظر یکی از دوستانم بودم, که صحنه ای جلو چشمانم نقش بست و تمام زندگی مرا دگرگون کرد. در حالی که سعی می کردم دوستم را از بین مسافرها پیدا کنم, متوجه مرد جوانی شدم که با دو چمدان کوچک به من نزدیک می شد. درست سمت راست من ایستاد تا با خانواده اش سلام و احوالپرسی کند. به محض این که آن ها را دید, چمدانها را زمین گذاشت. اول پسر شش هفت ساله خود را با نهایت عشق در اغوش کشید. پدر با محبت صورت پسرک را در دستان خود گرفت و گفت : چقدر خوشحالم می بینمت! دلم برایت تنگ شده بود. پسرک از خوشحالی چشمانش برق می زد گفت: دل من هم خیلی برایت تنگ شده بود.بعد نوبت پسر دومی رسید که حدود ده سال داشت. پدر با محبت به شانه های پسر زد و گفت: دیگه داری بزرگ می شی! مرد خانه چطوره؟ به تو افتخار می کنم و از داشتن پسر خوبی مثل تو همیشه خوشحالم.
وسپس او را در آغوش گرفت. دختر دو ساله ای در اغوش مادر خانواده بود. پدر با محبت به سمت دختر امد و گفت: دختر گلم چطوره؟ بچه با شنیدن این حرف خودش را در آغوش پدر رها کرد و پدر با نهایت مهربانی و ملایمت صورت دخترک را بوسید.پس از چند لحظه, دختر کوچولو با ارامش سر خود را روی شانه پدر گذاشت.
احساس ارامش و امنیت وجود او را فرا گرفته بود. سپس به سمت همسرش رفت و گفت: حالا نوبت بهترین فرد خانواده است. دست همسرش را گرفت و با محبت خاصی با او صحبت کرد. دلم برای خانه و محیطی که تو در کنارم باشی, تنگ شده بود. چقدر زندگی در کنار تو و بچه ها زیباست. آنها برای چند لحظه بدون هیچ صحبتی دست های یکدیگر را گرفته بودند و به یکدیگر نگاه می کردند. انگار تازه چند روز بود که با هم ازدواج کرده بودند.
دلم می خواست چند سوال از انهت بپرسم اما حس می کردم پرسش من به نوعی خصوصی بودن این صحنه زیبا را از بین می برد. این تابلوی زیبای ابراز احساسات پاک و عاشقانه, مرا گییج و متحیر ساخته بود. عشق بی قید و شرط در چند قدمی ام صورت زیبای خود را به من نشان داده بود. ان چنان تحت تاثیر این صحنه قرار گرفته بودم که نفهمیدم چطور اما بی اختیار پرسیم: وای خدای من چقدر زیبا ! شما چند ساله ازدواج کرده اید؟ مرد جوان بدون رها کردن دست همسرش با لبخند گفت: دوازده سال. پرسیدم : چند ماه از هم دور بودید؟
_دو روز تمام!
_چی ؟ فقط دو روز؟
با ان چه من دیده بودم به نظرم می رسید چند ماهی است که اعضای خانواده از هم دور هستند. آنقدر متعجب بودم که یادم رفته بود برای چه به فرودگاه امده ام. زیر لب به خود گفتم: یعنی میشه امیدوار بود که زندگی مشترک من هم پس از دوازده سال همین شور و اشتیاق را در خود داشته باشد؟
مرد جوان نگاهی به من انداخت و گفت: دوست عزیز فقط امیدوار نباش, برای رسیدن به خواسته ات تلاش کن! سپس لبخندی زد و خداحافظی کرد. همانطور که آنهارا تماشا می کردم و دوستم رسید و پرسید:" به چه نگاه می کنی؟ "بدون لحظه ای شک یا تامل جواب دادم:" به اینده خودم!"

می گویند روزی شیطان تصمیم گرفت که از کار خود دست بردارد. بنابراین اعلام کرد که می خواهد ابزارش را با قیمتی مناسب به فروش برساند.

   پس وسایل کارش را به نمایش گذاشت که شامل خودپرستی، نفرت، ترس، خشم، حرص، حسادت، شهوت، قدرت طلبی و غیره بود.

   اما یکی از این ابزار بسیار کهنه و کارکرده به نظر می رسید و شیطان حاضر نبود که آن را به قیمت ارزان بفروشد. کسی از او پرسید: این وسیله گران قیمت چیست؟

   شیطان گفت: این نومیدی و افسردگی است.

   پرسیدند چرا این همه گران است؟

   شیطان گفت: زیرا این وسیله برای من از ابزار دیگر موثر بوده است. هرگاه سایر وسایلم بی اثر می شوند، تنها با این وسیله می توانم فلب انسانها را بگشایم و کارم را انجام دهم. اگر بتوانم کسی را وادار کنم که احساس ناامیدی، یاس، دلسردی، مطرود بودن و تنهایی کند، می توانم هرچه که می خواهم با او بکنم. من این وسیله را روی همه انسانها امتحان کردم و به همین دلیل کهنه است.

  

   از فرار ابدیت ناظران عرش، فرشتگان و ملایک تلاش و مبارزات تو را نظاره می کنند، پس قوی باش. تو در تلاش و پیکارت تنها نیستی که در حضور فوجی عظیم به مبارزه ای شریف برخاسته ای.

ادیسون در سنبن پیری پس از كشف چراغ برق یكی ازثرروتمندان آمریكا به شمار می رفت و درآمد سرشارش را تمام و كمال در آزمایشگاه مجهزش كه ساختمان بزرگی بود هزینه می  كرد. این آزمایشگاه بزرگترین عشق پیرمرد بود
هر روز اختراعی جدید در آن شكل می گرفت تا آماده بهینه سازی و ورود به بازار شود
در همین روزها بود كه نیمه های شب از اداره آتش نشانی به پسر ادیسون اطلاع دادند، آزمایشگاه پدرش در آتش می سوزد و حقیقتا كاری از دست كسی بر نمی آید و تمام تلاش ماموان فقط جلو گیری از گسترش آتش به سایر ساختمانها است
آنها تقاضا داشتند كه موضوع به نحو قابل قبولی به اطلاع پیرمرد رسانده شود
پسر با خود اندیشید كه احتمالا پیرمرد با شنیدن این خبر سكته می كند و لذا از بیدار كردن پیرمرد منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساند و با تعجب دید كه پیر مرد در مقابل ساختمان آزمایشگاه روی یك صندلی نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره می كند
پسر تصمیم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او می اندیشید كه پدر در بدترین شرایط عمرش بسر میبرد
ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسر را دید و با صدای بلند و سر شار از شادی گفت: پسر تو اینجایی
می بینی چقدر زیباست!           رنگ آمیزی شعله ها را می بینی؟         حیرت آور است!          من فكر می كنم كه آن شعله های بنفش به علت سوختن گوگرد در كنار فسفر به وجود آمده است!        وای ! خدای من، خیلی زیباست!       كاش مادرت هم اینجا بود و این منظره زیبا را می دید.            كمتر كسی در طول عمرش امكان دیدن چنین منظره زیبایی را خواهد داشت.        نظر تو چیه پسرم؟
پسر حیران و گیج جواب داد:       پدر تمام زندگیت در آتش می سوزد و تو از زیبایی رنگ شعله ها صحبت می كنی؟
چطـور می توانی؟ من تمام بدنم می لرزد و تو خونسرد نشسته ای؟
پدر گفت:  پسرم از دست من و تو كه كاری بر نمی آید.    مامورین هم كه تمام تلاششان را می كنند.      در این لحظه بهترین كار لذت بردن از منظره ایست كه دیگر تكرار نخواهد شد

در مورد آزمایشگاه و باز سازی یا نو سازی آن فردا فكــر می كنیم.    الان موقع این كار نیست

به شعله های زیبا نگاه كن كه دیگر چنین امكانی را نخواهی داشت!                                       
 
توماس آلوا ادیسون سال بعد مجددا در آزمایشگاه جدیدش مشغول كار بود و همان سال یكی از بزرگترین اختراع بشریت یعنی ضبط صدا را تقدیم جهانیان نمود. آری او گرامافون را درست یك سال پس از آن واقعه اختراع نمود

قبل از هر چیز از تمامی عزیزانی که تا الان منو تنها نگزاشتند کمال تشکر و قدر دانی رو دارم . و می خوام نظر و یا نتیجه ای که از خواندن این داستان میگیرید رو برام تو قسمت نظرات بنویسید تا در پست بعدی عین همون رو بزارم .

درآخرین روز ترم پایانی دانشگاه استادبه زحمت جعبه سنگینی رابه داخل کلاس آورد.وقتی که کلاس رسمیت پیدا کرد استاد یک لیوان شیشه ای بزرگ از جعبه بیرون آورد وروی میز گذاشت.سپس چند قلوه سنگ از درون جعبه برداشت و داخل لیوان انداخت.آنگاه از دانشجویان که با تعجب به او نگاه می کردند پرسید:آیا لیوان پر شده است؟همه گفتند بله پر شده است.

استاد مقداری سنگ ریزه را از جعبه برداشت و آنها را روی قلوه سنگهای داخل لیوان ریخت.بعد لیوان را کمی تکان داد تا ریگها به درون فضاهای خالی بین قلوه سنگها بلغزند .سپس از دانشجویان پرسید آیا لیوان پر شده است؟همه گفتند:بله پر شده است.

استاد دوباره دست به جعبه برد وچند مشتی شن را برداشت و داخل لیوان ریخت.ذرات شن به راحتی فضاهای کوچک بین قلوه سنگها و ریگها را پر کردند.استاد یکبار دیگر از دانشجویان پرسید :آیا لیوان پر شده است؟دانشجویان همصدا جواب دادند بله پر شده است.

استاد از داخل جعبه یک بطری آب برداشت و آن را درون لیوان خالی کرد.آب تمام فضاهای کوچک بین ذرات شن را هم پر کرد.این بار قبل از اینکه استاد سوالی کند دانشجویان با خنده فریاد زدند بله پر شده است.

استاد گفت:این لیوان مانند شیشه عمر شماست وآن قلوه سنگها هم چیزهای مهم زندگی شما مثل سلامتی خانواده فرزندان و دوستانتان هستند.

چیزهایی که اگر هر چیز دیگری را از دست دادید و فقط اینها برایتان باقی ماندند هنوز هم زندگی شما پر است.

استاد نگاهی به دانشجویان انداخت و ادامه داد :ریگ ها هم چیزهای دیگری هستند که در زندگی مهمند :مثل:ثروت خانه.

ذرات شن هم چیزهای کوچک و بی اهمیت زندگی هستند.اگر شما ابتدا ذرات شن را داخل لیوان بریزید دیگر جایی برای سنگها و ریگها باقی نمی ماند .این وضعیت در مورد زندگی شما هم صدق می کند.

در زندگی حواستان را به چیزهایی معطوف کنید که واقعا اهمیت دارند .همسرتان را

برای شام به رستوران ببرید.با فرزندتان بازی کنید.به دوستانتان سر بزنید.برای نظافت

خانه یا تعمیر خرابی های کوچک همیشه وقت هست.

 

ابتدا به قلوه سنگهای زندگیتان برسید!!!

 

بقیه چیزها حکم ذرات شن را دارند!!!

كودكی ده ساله كه دست چپش در یك حادثه رانندگی از بازو قطع شده بود ، برای تعلیمفنون رزمی جودو به یك استاد سپرده شد. پدر كودك اصرار داشت استاد از فرزندش یكقهرمان جودو بسازد! استاد پذیرفت و به پدر كودك قول داد كه یك سال بعد می تواندفرزندش را در مقام قهرمانی كل باشگاهها ببیند. در طول شش ماه استاد فقط روی بدنسازی كودك كار كرد و در عرض این شش ماه حتی یك فن جودو را به او تعلیم نداد. بعد ازشش ماه خبر رسید كه یك ماه بعد مسابقات محلی در شهر برگزار می شود . استاد به كودكده ساله فقط یك فن آموزش داد و تا زمان برگزاری مسابقات فقط روی آن تك فن كار كرد. سر انجام مسابقات انجام شد و كودك توانست در میان اعجاب همگان ، با آن تك فن همهحریفان خود را شكست دهد ! سه ماه بعد كودك توانست در مسابقات بین باشگاهها نیز بااستفاده از همان تك فن برنده شود . وقتی مسابقات به پایان رسید ، در راه بازگشت به منزل ، كودك از استاد راز پیروزی اش را پرسید. استاد گفت : " دلیل پیروزی تو این بود كه اولا به همان یك فن به خوبی مسلط بودی. ثانیا تنها امیدت همان یك فن بود. وسوم اینكه تنها راه شناخته شده برای مقابله با این فن ، گرفتن دست چپ حریف بود، كه تو چنین دستی نداشتی ! یاد بگیر كه در زندگی ، از نقاط ضعف خود به عنوان نقاط قوتاستفاده كنی. راز موفقیت در زندگی ، داشتن امكانات نیست ، بلكه استفاده از "بی امكانی" به عنوان نقطه قوت است.

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.
رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.
نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ایستاده‌ بود.
مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛
و درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌ رهاورد برگردی.
كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست.
مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت.
و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهد دید؛ جز آن‌ كه‌ باید.
مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود.
هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید.
خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود.
به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید. مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.
درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن.
مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.
درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.
اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.
حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت.
دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید
و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!
درخت‌ گفت:
زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست

هوا بدجورى توفانى بود و آن پسر و دختر كوچولو حسابى مچاله شده بودند. هر دو لباس هاى كهنه و گشادى به تن داشتند و پشت در خانه مى لرزيدند. پسرك پرسيد:«ببخشين خانم! شما كاغذ باطله دارين»
كاغذ باطله نداشتم و وضع مالى خودمان هم چنگى به دل نمى زد و نمى توانستم به آنها كمك كنم. مى خواستم يك جورى از سر خودم بازشان كنم كه چشمم به پاهاى كوچك آنها افتاد كه توى دمپايى هاى كهنه كوچكشان قرمز شده بود. گفتم: «بيايين تو يه فنجون شيركاكائوى گرم براتون درست كنم.»
آنها را داخل آشپزخانه بردم و كنار بخارى نشاندم تا پاهايشان را گرم كنند. بعد يك فنجان شيركاكائو و كمى نان برشته و مربا به آنها دادم و مشغول كار خودم شدم. زير چشمى ديدم كه دختر كوچولو فنجان خالى را در دستش گرفت و خيره به آن نگاه كرد. بعد پرسيد: «ببخشين خانم! شما پولدارين »
نگاهى به روكش نخ نماى مبل هايمان انداختم و گفتم: «من اوه... نه!»
دختر كوچولو فنجان را با احتياط روى نعلبكى آن گذاشت و گفت: «آخه رنگ فنجون و نعلبكى اش به هم مى خوره.»
آنها درحالى كه بسته هاى كاغذى را جلوى صورتشان گرفته بودند تا باران به صورتشان شلاق نزند، رفتند. فنجان هاى سفالى آبى رنگ را برداشتم و براى اولين بار در عمرم به رنگ آنها دقت كردم. بعد سيب زمينى ها را داخل آبگوشت ريختم و هم زدم. سيب زمينى، آبگوشت، سقفى بالاى سرم، همسرم، يك شغل خوب و دائمى، همه اينها به هم مى آمدند. صندلى ها را از جلوى بخارى برداشتم و سرجايشان گذاشتم و اتاق نشيمن كوچك خانه مان را مرتب كردم. لكه هاى كوچك دمپايى را از كنار بخارى، پاك نكردم. مى خواهم هميشه آنها را همان جا نگه دارم كه هيچ وقت يادم نرود چه آدم ثروتمندى هستم. 

روزی مردی خواب عجیبی دید او دید که پیش فرشته هاست و به کارهای آن ها نگاه می کند.

هنگام ورود، دسته بزرگی از فرشتگان را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیک ها از زمین می رسند، باز می کنند و آن ها را داخل جعبه می گذارند.

مرد از فرشته ای پرسید، شما چه کار می کنید؟

فرشته در حالی که داشت نامه ای را باز می کرد، گفت: این جا بخش دریافت است و دعاها و تقاضاهای مردم از خداوند را تحویل می گیریم.

مرد کمی جلوتر رفت، باز تعدادی از فرشتگان را دید که کاغذهایی را داخل پاکت می گذارند و آن ها را توسط پیک ها یی به زمین می فرستند.

مرد پرسید شماها چکار می کنید؟

یکی از فرشتگان با عجله گفت: این جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت های خداوندی را برای بندگان می فرستیم.

مرد کمی جلوتر رفت و دید یک فرشته بیکار نشسته است.

مرد با تعجب از فرشته پرسید: شما چرا بیکارید؟

فرشته جواب داد: این جا بخش تصدیق جواب است.

مردمی که دعاهایشان مستجاب شده، باید جواب بفرستند ولی عده بسیار کمی جواب می دهند.

مرد از فرشته پرسید: مردم چگونه می توانند جواب بفرستند؟

فرشته پاسخ داد: بسیار ساده، فقط کافی است بگویند: خدایا شکر!

برگرفرفته ز:     http://www.cloob.com/club/post/list/clubname/sms_email/wrapper/true

 

           

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو نوشته شده بود: من کور هستم لطفا کمک کنید. روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت، نگاهی به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آنروز، روز نامه نگار به آن محل برگشت، و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدم های او، خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته، بگوید که بر روی آن چه نوشته است؟
روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده می شد:
امروز بهار است، ولی من نمی توانم آنرا ببینم !!!!!

وقتی کارتان را نمی توانید پیش ببرید، استراتژی خود را تغییر بدهید. خواهید دید بهترین ها ممکن خواهد شد. باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است. حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل، فکر، هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز موفقیت است .... لبخند بزنید